สัญลักษณ์ GD&T (พิกัดความเผื่อเรขาคณิต)

ข้อมูลอ้างอิงสัญลักษณ์พิกัดความเผื่อทางเรขาคณิต 14 ชนิดของ GD&T พร้อมภาพโซนพิกัดความเผื่อของแต่ละชนิด กฎของดาตัมและสภาวะเนื้อวัสดุ กรอบควบคุมคุณลักษณะที่อธิบายความหมายเป็นถ้อยคำ และเครื่องคำนวณพิกัดความเผื่อโบนัส

วิธีใช้

1. ในแท็บ "สัญลักษณ์" พิมพ์ชื่อในช่อง "ค้นหาสัญลักษณ์" หรือเลือกหมวด แล้วเปิดสัญลักษณ์เพื่อดูโซนพิกัดความเผื่อ สิ่งที่ใช้กับ และตัวอย่างในแบบ
2. ในแท็บ "อ่านกรอบควบคุมคุณลักษณะ" เลือก "คุณลักษณะทางเรขาคณิต" "ค่าพิกัดความเผื่อ" Ø สภาวะเนื้อวัสดุ และดาตัมได้สูงสุดสามตัว กรอบจะถูกวาดและอ่านออกมาเป็นประโยค
3. ในแท็บ "พิกัดความเผื่อโบนัส" ใส่ขนาดต่ำสุดและสูงสุดของรูหรือเพลา และพิกัดความเผื่อพร้อม Ⓜ หรือ Ⓛ เพื่อดูพิกัดความเผื่อที่ยอมให้ในแต่ละขนาดและสภาวะเสมือน
4. ในแท็บ "ดาตัมและตัวปรับ" อ่านวิธีทำงานของดาตัมและกรอบ 3-2-1 รวมถึงความหมายของ Ⓜ, Ⓛ, Ⓔ, Ⓟ, Ⓕ, Ⓣ, Ⓤ, CZ และ Ø

หลักการทำงาน

• พิกัดความเผื่อรูปร่างไม่ใช้ดาตัม การวางตัว ตำแหน่ง และการแกว่งต้องใช้ดาตัมเสมอ ส่วนโปรไฟล์จะใช้หรือไม่ก็ได้
• โบนัส = |ขนาดจริง − ขนาด MMC| เมื่อมี Ⓜ (ระยะจาก LMC เมื่อมี Ⓛ) สภาวะเสมือน = ขนาด MMC − พิกัดความเผื่อสำหรับรู และ + พิกัดความเผื่อสำหรับเพลา
• ความร่วมศูนย์และความสมมาตรถูกยกเลิกใน ASME Y14.5-2018 แต่ยังอยู่ใน ISO 1101 หน้านี้วาดสัญลักษณ์เอง จึงแสดงเหมือนกันในทุกเบราว์เซอร์
• สรุปไว้เพื่อการเรียนรู้ ให้ยึดตามมาตรฐานที่ระบุในแบบ

คำถามที่พบบ่อย

สัญลักษณ์ GD&T 14 ชนิดมีอะไรบ้าง

รูปร่าง: ความตรง ความราบ ความกลม ความเป็นทรงกระบอก โปรไฟล์: ของเส้น ของผิว การวางตัว: ความเอียง ความตั้งฉาก ความขนาน ตำแหน่งที่ตั้ง: ตำแหน่ง ความร่วมศูนย์ ความสมมาตร การแกว่ง: การแกว่งรอบ การแกว่งรวม

อ่าน Ø0.1 Ⓜ A B C อย่างไร

แกนต้องอยู่ภายในทรงกระบอกเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.1 ที่ตำแหน่งจริงเทียบกับดาตัม A, B และ C ที่สภาวะเนื้อวัสดุมากที่สุด รูที่ใหญ่ขึ้นจะได้พิกัดความเผื่อโบนัส

MMC กับ LMC ต่างกันอย่างไร

MMC คือขนาดที่มีเนื้อวัสดุมากที่สุด (รูเล็กที่สุด เพลาใหญ่ที่สุด) ใช้รับประกันการประกอบ LMC คือกรณีตรงข้าม ใช้ป้องกันผนังบางเกินไป

ดาตัมใดเป็นดาตัมหลัก

อักษรตัวแรกในกรอบ ดาตัมหลักจำกัดสามองศาอิสระ ดาตัมรองสอง และดาตัมที่สามหนึ่ง ดังนั้นลำดับจึงเปลี่ยนผลการวัด