เครื่องคำนวณพิกัดงานสวม (ISO 286)

ป้อนขนาดระบุและระดับพิกัดความเผื่อของรูและเพลา (H7, g6 เป็นต้น) เพื่อดูค่าเบี่ยงเบนขีดจำกัด ขนาดขีดจำกัด และประเภทงานสวมตาม ISO 286 ใช้เมื่อออกแบบหรือตรวจสอบงานสวมของเพลาและรู

วิธีใช้

1. ในแท็บ "งานสวม" ป้อน "ขนาดระบุ" เปลี่ยน "หน่วยที่แสดง" เพื่อดูเป็นนิ้ว
2. เลือก "ตัวอักษรรู" "เกรดรู" "ตัวอักษรเพลา" และ "เกรดเพลา" หรือกดคู่ เช่น H7/g6 ที่ "งานสวมที่ใช้บ่อย"
3. อ่าน "ค่าเบี่ยงเบนขีดจำกัดบน" "ค่าเบี่ยงเบนขีดจำกัดล่าง" และขนาดขีดจำกัดของแต่ละชิ้น ระยะคลอนหรือระยะอัด และประเภทงานสวม
4. ดูค่า IT ได้ที่แท็บ "ตารางเกรด IT" และมิติที่ไม่ได้ระบุพิกัดได้ที่ "พิกัดความเผื่อทั่วไป (ISO 2768-1)"

หลักการทำงาน

• ค่าเบี่ยงเบนมาจากตาราง ISO 286-1 ค่าเบี่ยงเบนของรูเป็นไปตามกฎของมาตรฐาน (EI = −es และการแก้ไขด้วย Δ) ครอบคลุมขนาดมากกว่า 0 ถึง 3150 mm
• ระยะคลอนต่ำสุดตั้งแต่ 0 ขึ้นไปหมายถึงงานสวมคลอน ระยะคลอนสูงสุดไม่เกิน 0 หมายถึงงานสวมอัด นอกเหนือจากนั้นเป็นงานสวมพอดี
• พิกัดความเผื่อทั่วไปมาจาก Table 1 ถึง 3 ของ ISO 2768-1:1989 การคำนวณใช้หน่วย mm ส่วนนิ้วเป็นค่าที่แปลงเพื่อแสดงผล
• เพื่อการอ้างอิงเท่านั้น สำหรับสัญญาและการตรวจรับจริง โปรดตรวจสอบกับเนื้อหาของมาตรฐานฉบับจริง

คำถามที่พบบ่อย

งานสวม H7/g6 ขนาด 25 mm มีขีดจำกัดเท่าไร

รู H7 อยู่ที่ +21 ถึง 0 µm และเพลา g6 อยู่ที่ −7 ถึง −20 µm ระยะคลอนคือ 7 ถึง 41 µm จึงเป็นงานสวมคลอน

งานสวมคลอน งานสวมพอดี และงานสวมอัดต่างกันอย่างไร

งานสวมคลอนไม่มีระยะอัดเลยภายในขีดจำกัด และงานสวมอัดไม่มีระยะคลอนเลย ส่วนงานสวมพอดีอาจมีได้ทั้งสองแบบ ขึ้นอยู่กับขนาดจริง

ตัวอักษรและตัวเลขใน H7 หมายถึงอะไร

H คือตำแหน่งของโซนพิกัดความเผื่อ รู H มีค่าเบี่ยงเบนล่างเท่ากับ 0 ส่วน 7 คือเกรด IT ตัวเลขยิ่งมากพิกัดความเผื่อยิ่งกว้าง

พิกัดความเผื่อทั่วไประดับ m คืออะไร

ระดับปานกลางของ ISO 2768-1 สำหรับมิติที่ไม่ได้ระบุพิกัดความเผื่อเฉพาะไว้ในแบบงาน แท็บ "พิกัดความเผื่อทั่วไป (ISO 2768-1)" แสดงค่าของระดับนี้คู่กับระดับ f, c และ v